Pharmalink jest beneficjentem i właścicielem wyników obejmujących ponad 27 lat doświadczeń i naukowych badań dotyczących gatunku Perna canaliculus, nowozelandzkiego małża zielonego. Zostały one podsumowane wprowadzeniem na rynek preparatu Lyprinol^®. Pionierskie prace prowadzone były przez grupę MacLab, która jest zarówno biznesowym, jak i merytorycznym partnerem firmy Pharmalink.

Rozwój Lyprinolu^® można śledzić od roku 1973, kiedy grupa MacLab po raz pierwszy zainteresowała się hodowlą małża i ekstrakcją oleju, jako naturalnego środka na artretyzm.

W roku 1975, grupa MacLab ustanowiła współpracę joint venture z firmą Seaton worldwide w celu komercjalizacji  liofilizowanego proszku z małży zielonej.

Pierwszymi rynkami docelowymi była Australia i Nowa Zelandia. Rynek Wielkiej Brytanii otworzył się niedługo potem. Produkt spowodował niesamowity szum medialny i osiągnął wysoką sprzedaż szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie choroby reumatyczne jest w społeczeństwie poważnym problemem. Część angielskich lekarzy zareagowała jednak bardzo negatywnie. Zanotowano próby dyskredytowania Seatone, nie pierwsze zresztą w odniesieniu do leczniczych produktów naturalnych.

Rozpoczęto więc równolegle kilka badań klinicznych, aby zgodnie z obowiązującą procedurą potwierdzić, że ekstrakt małża jest preparatem naturalnym pomagającym w walce z Choroba zwyrodnieniowa stawów, Reumatoidalne zapalnie stawów. Dwa szczątkowe badania, każde ze statystycznie nieistotną liczbą badanych wykazały niską efektywność produktu. Badania te stały się narzędziem dla konkurencji, aby zdyskredytować produkt. Potem, w roku 1978, Dr Sheila i Dr Robert Gibson, małżeństwo pracujące w publicznym ośrodku zdrowia w Glasgow, w Szkocji, rozpoczęło badania na większą skalę. Ich wyniki, opublikowane w The Practitioner, w 1980r., jasno wskazują na dużą skuteczność Lyprinolu^®, zastosowanego jako lek pierwszego rzutu w kilku odmianach artretyzmu. Poruszenie związane z tą publikacją, spowodowało kolejne ataki ze strony angielskiego środowiska medycznego.  Wielu lekarzy wydawało się zdeterminowanych, aby zakazać sprzedaży produktu.

W 1982r. grupa MacLab, w porozumieniu z angielskim partnerem, zakupiła wytwórnię mączki małżowej w Nowej Zelandii i natychmiast rozpoczęła projekt badawczy na Wydziale Chemii Produktów Naturalnych w Królewskim Instytucie Technologicznym w Melbourne (RMIT).

Wstępnym założeniem grupy badawczej było uzyskanie niezbitych dowodów na obecność naturalnych związków o działaniu przeciwzapalnym w małżu zielonym, nie polegając na wynikach badań klinicznych, które wydawały się podważalne. Praca została podsumowana po okresie 2 lat.

W międzyczasie, w roku 1983, Jim Broadbent, członek grupy MacLab, w czasie wizyty w Japonii, spotkał światowej sławy z dziedziny chemii produktów naturalnych, profesora Takuo Kosuge, który w owym czasie piastował stanowisko Profesora Farmakologii na Uniwersytecie Shizuoka w Japonii. Profesor Kosuge znał historię ekstraktu małża zielonego z opowieści. Był tak zaintrygowany tym projektem badawczym, że zaproponował współpracę swojego zespołu z RMIT w trakcie dalszych badań nad tym gatunkiem. Badacze z RMIT byli w tym czasie już przekonani, że trafili na dobry trop w poszukiwaniach aktywnych lipidów małża. Zdecydowali się opracować metodę izolacji frakcji aktywnych przy użyciu nowatorskiej w owych czasach i nadal wiodącej technologii HPLC (wysokosprawna chromatografia cieczowa). Niestety pomimo wielu lat doświadczeń, izolacja frakcji nadal przekraczała ich możliwości.

Naukowcy z RMIT omówili napotkane problemy z profesorem Kosuge, który na własną rękę przeprowadził szereg testów, lecz również nie zdołał wyizolować aktywnych frakcji. Wyciągnął jednak poprawne wnioski ze swoich niepowodzeń. Mączka małża wydawała się być ekstremalnie niestabilna i bardzo szybko utleniała się w kontakcie z powietrzem. Dopóki ten problem pozostawał nierozwiązany, przyszłość badań i rozwoju terapeutycznych właściwości produktu pozostawał pod znakiem zapytania. Gdyby stabilizacja stała się możliwa, projekt mógłby zostać zakończony sukcesem. Nie stabilizowana mączka małża nie mogła gwarantować korzyści, ponieważ utlenianie prowadziło z czasem do eliminacji większości jej aktywnych składników. Tak więc, badania kliniczne nie powinny być prowadzone na niestabilnej mączce, ponieważ nie można było polegać na jej stałym poziomie aktywności w dłuższym okresie czasowym.

Profesor Kosuge postanowił sprawdzić aktywność serii produkcyjnych mączki małżowej wytworzonych w pewnych odstępach czasowych. Odkrył niezwykłe różnice w jej aktywności. Stwierdził również, że pogorszenie aktywności jest silnie związane ze wzrostem wilgotności i temperatury. Eksperymentował ze znanymi antyoksydantami, jednak nie był w stanie osiągnąć istotnego efektu. W końcu odniósł się do własnych prac badawczych sprzed ponad dwudziestu lat, dotyczących starożytnej techniki, stosowanej przez japońskich rybaków do przechowywania ryb w specjalnym roztworze, który był w stanie konserwować je przez wiele lat.

Profesor Kosuge przetestował różne odmiany tego roztworu i różne jego stężenia na mączce małża zielonego, a wyniki okazały się spektakularne. Utlenianie zostało zatrzymane! Grupa MacLab opatentowała ten proces wraz z modyfikacjami pierwotnie opracowanej technologii ekstrakcji i w końcu uzyskała znacznie doskonalszy produkt na bazie stabilizowanego ekstraktu.

Stabilizacja mączki małża była krokiem milowym. Oznaczało to, że jego przeciwzapalna aktywność może zostać zachowana bez ryzyka związanego z utlenianiem. Uzyskawszy w końcu stabilną substancję o standaryzowanej i ciągłej aktywności, naukowcy byli w stanie przeprowadzić realistyczne badania kliniczne i uzyskać powtarzalne i wiarygodne rezultaty. Różnica pomiędzy stabilizowaną i nie stabilizowaną mączką małżową została uwypuklona w badaniach przeprowadzonych przez Dr. Michaela Whitehouse’a w 1997 roku. Wyniki okazały się dramatyczne. Okazało się, że stabilizowana mączka redukuje stan zapalny o 90%, a nie stabilizowana tylko o 14%.

Naukowcy RMIT rozpoczęli ekstrakcję lipidów z małża, aby zweryfikować ich korzystną biologiczną aktywność. Nie doświadczali już problemu związanego z utlenianiem frakcji.

Grupa MacLab wiedziała, że technologia produkcji w Nowej Zelandii powinna być szybko zmodyfikowana, aby wprowadzić odkryty proces na większą skalę. Jakkolwiek, nie mogąc osiągnąć finansowego porozumienia, grupa MacLab sprzedała w 1986 roku swojemu brytyjskiemu partnerowi wytwórnię oraz prawo do stosowania znaku towarowego „Seaton” na całym świecie z wyjątkiem Australii, Japonii oraz Azji Wschodniej.

Kolejnym celem badaczy grupy MacLab stało się wyizolowanie aktywnych frakcji z ekstraktu małża zielonego. Plan polegał na opracowaniu nowego, bardziej efektywnego produktu pod inną nazwą, stale kontynuując sprzedaż Seatonu, stabilizowanej mączki w Japonii i Australii.

W 1992 roku grupa MacLab uzyskała pomoc Dr. Henry Betts’a, kierownika naukowego Reumatologicznego Laboratorium Badawczego, Szpitala Królowej Elżbiety w Adelaide należącego do Wydziału Medycznego Uniwersytetu Adelaide w południowej Australii. Dr. Betts opracował w tym czasie metodę in vitro do testowania związków przeciwzapalnych. Zgodził się przebadać frakcje, które wyizolowali badacze RMIT. Ku wielkiej radości naukowców, Dr. Betts doniósł, że dwie z nich są najaktywniejszymi substancjami, jakie kiedykolwiek testował. Na nieszczęście, nie były one wystarczająco oczyszczone, aby uniemożliwić ich identyfikację. Praca trwała przez kolejne 18 miesięcy. Jak tylko zespół RMIT zdołał uzyskać frakcje o wysokiej czystości, Dr. Betts przetestował ponownie każdą z nich.

Po uzyskaniu pozytywnych rezultatów, Dr. Betts zasugerował, że należy przeprowadzić badania in vivo. Przedstawił grupę MacLab doktorowi Michaelowi Whitehouse, niekwestionowanemu, międzynarodowemu autorytetowi od testowania aktywności przeciwzapalnej na zwierzętach laboratoryjnych. Dr. Whitehouse zgodził się na udział w projekcie i w 1994 roku rozpoczął badania na zwierzętach. Jego wyniki potwierdziły uprzednie rezultaty Dr. Betts’a. Po zidentyfikowaniu obszaru, w którym aktywność była najwyższa, kolejnym pytaniem było jak przeprowadzenie ekstrakcji na skalę przemysłową, bez naruszenia struktur aktywnych składników. Zajęło to kolejne dwa lata intensywnych badań, aby w końcu stworzyć protokół ekstrakcji fluidalnej w stanie nadkrytycznym (SFE), który został opatentowany przez firmę. Proces ten wykorzystuje ciekły dwutlenek węgla i nie wymaga zastosowania żadnych chemicznych rozpuszczalników.

Międzynarodowe Patenty

Rezultatem prac badawczych stały się międzynarodowe patenty chroniące następujące odkrycia::

Stabilizacja

Stabilizacja aktywnych lipidów małż jako zabezpieczenie przed utlenieniem.

Aktywne Frakcje

Izolacja aktywnych frakcji z mączki małża.

Proces Ekstrakcji

Proces ekstrakcji umożliwiający uzyskanie czystych frakcji lipidowych bez zastosowania chemicznych rozpuszczalników.

Zastosowanie

Dla Lyprinolu®, do zastosowania jako produkt przeciwzapalny, przeciwastmatyczny oraz w innych aplikacjach (w chwili obecnej w fazie zgłoszenia)

Przez lata badań nad nowozelandzkim małżem zielonym, naukowcy przeszli przez wiele etapów i osiągnęli liczne cele, jednak żaden z nich nie może równać się z największym przełomem… Odkryciem czystej frakcji przeciwzapalnej, która nazywa się Lyprinol®.